Je herkent het vast nog wel: als kind kon je er heilig van overtuigd zijn dat er een monster onder je bed lag, of dat er iets in de kast zat. Die angst voelde zó echt, dat je soms pas weer kon ontspannen als een ouder even kwam kijken. Na zo’n “inspectieronde” kwam er ruimte voor dat troostende gevoel: ik ben veilig.

​

Die reactie is heel normaal. We hebben van nature een ingebouwde radar voor dreiging en gevaar. Als kind kun je die signalen nog niet goed plaatsen, en dan zijn liefde, nabijheid en geborgenheid vaak het enige dat de onrust echt kan verzachten. Angst is daarom niet alleen iets vervelends; het is ook een beschermend mechanisme. Het helpt je alert te zijn en je grenzen te voelen, jouw yin naast jouw yang, twee krachten die samen balans brengen.

​

Soms bouw je, zonder het te merken, een manier van leven om alles vol te houden. Je past je aan, je gaat door, je wordt sterk. Maar vanbinnen blijft er iets gespannen, alsof je nooit helemaal kunt ontspannen. Je hoofd blijft “aan”, je adem hoog, je lijf alert.

​

En juist omdat je eraan gewend raakt, herken je de signalen niet altijd meteen als een uitnodiging tot rust. Het kan zich uiten in onverklaarbare onrust, slecht slapen, druk op de borst, een vol hoofd of terugkerende pijn. Niet om je tegen te werken, maar om je te laten voelen: er is iets dat aandacht nodig heeft.